De Tegenstelling

De gedichten die in de zitting van juni 2016 zijn ingebracht, draaien alle om een tegenstelling.

(1)

Rampspoed en Geluk

Om 12 uur… twee eieren te koken opgezet.

De telefoon gaat, even niet opgelet.

Ik stap in de auto en arriveer in de stad..

Om half drie ontdek ik wat ik vergat….

Met forse vaart arriveer ik in de straat..

Zie ik rook en vlammen van formaat?

Ren naar binnen…

Alwaar  de bodem van de pan aan  smelten wil beginnen.

Deuren en ramen open . …

Wat een lucht, vlug met  de pan naar buiten gelopen

Ik  laat  een zucht, maar zonder nuk…

Het was geen ramp, het is geluk.

Nettie-Vinder

(2)

’t Is triest maar waarheid dat ik u nu meld

geschokt te zijn in mijn koningsnormen,

want Shakespeare’s toch al boosaardige held,

Koning Richard, had een bult en wormen.

                  Jan Jonkheer

(3)

Hoe gaarne hoor ik fraaie taal!

Altijd, als ’t aan mij lag.

Maar ’t meeste klinkt gewoon banaal :

Houdoe, de mazzel, dáág.

         Le Gueux

(4)

De ideoloog

Een zweem van zeepbel, wankel streepje licht,

zo dun als vlies, in aanvang is het iets

als een begin - zo valt je een gedachte in.

Maar groeit die uit tot alles is ontwricht,

een denksysteem dat al wat voelt en tast

in algoritmen reduceert tot niets -

ik houd me even aan de zeepbel vast.

Herman Taaltopper

Wordt vervolgd

Maandzang april 2016

Zacht roze wit knopt met intens magenta

vol al van verse vruchtenkraam

Ginds achterin de tuin, de boom

Al even roze bij mijn raam

Houdt zich de ribes niet in toom

En volgt gedwee de lent’-agenda

De schilder-Schepper leeft zich uit

Kleurt alle hoeken van de tuin

Rechts knalt met magistrale kronen de magnolia

En ongekleurd nog priemt de sierajuin

Al bruin dooradert geelt forsythia

Zo geel ook blaast de keizerskroon zijn fluit

Mijn tuin een symfonie van kleur

Waar blauw en paars en lila zich ook toont

Maar wat geen woord beschrijvend nog kan doen

Is wat het meest hier woont

Die kleur in talloos tere tinten: Groen

Die in synthese met de zon zorgt voor die zalig’ lentegeur

En, of genoeg nog niet dit rijk boeket

Dat ziend’ , beroerend, geurend zich mij biedt

-Omdat één zintuig achter leek te blijven-

Tonen dan virtuoos de vogels hun kwinkelerend vreugdelied

Zo wil voor mij de tuin als Schepping toch beklijven

Dus weet ik niet of ik daarbuiten ooit een voet nog zet

Mijn leven blijft zo lentepoëzie!

Factor Bauke ‘Freiherr’ van Halem ©

Corveedicht

Joop onze schrijver,

zegt, als altijd nijver:

“Corvee, dat is van alle tijden,

het is iets als “bij toerbeurt lijden”.

Dus ook wanneer de factor vliedt

lonkt nog de vaat in het verschiet!

Als nu Le Gueux eens in zou vallen,

dan zijn wij blijde met z’n allen”.

Wanneer het teermaal is genoten

Neem ik de pannen in mijn poten

En laat ze los ten huiz’ van Miep,

Corvee gedaan: hoera, hiep, hiep.

Le Gueux

O paardenkont, waar bestu bliven?

O paardenkont, waar bestu bliven?
Ik keek naar u, een lange weg,
Totdat ge bijna moeste sneven,
Bij links en rechts een hoge heg.
Nu zit ik hier, met taalgenieters,
Werkelijk, ik voel me mieters!

Bas, Scrivere
Rederijkerscongres Liedekerke, juni 2014

Sonnet, geschreven ter gelegenheid van de beschrijving van mijn poëtische ontwikkeling

De ijle vlinders en de spoorbrug
staan in mijn hart geschreven.
Ik kan niet zonder deze leven:
zij zijn de weg terug

naar kindertijd en moederliefde,
naar bronnen van poëtica.
Geen boze wereld kwam mij nog te na,
geen kwade zaak die mij nog griefde.

Zo heeft het leven mij geleerd
te houden van de poëzie.
Mijn lieve moeder zij geëerd

wegens haar aandeel in mijn evolutie,
niet minder dan een revolutie:
zij prikkelde mijn fantasie.

Joop de Klinkende

Terugblik met allusies

Mijn eenzaam leven slenterde door straten,

waarna het stilviel bij de waterkant.

Ik zag in mijn rimpelend gezicht, gelaten

liet ik het water beven met mijn hand.

Achter de stad zag ik verborgen streken,

slechts zichtbaar voor het innerlijke oog.

Weldra was ik naar oorden uitgeweken

waarheen het woord mij ademloos bewoog.

duizelend, suizelend diep

val terug in ruimte

tijd ruist

de wind fluistert mij

eeuwen terug

Totdat het treinstation haar binnenhaalde.

De grachten lieten fier hun water blinken

terwijl wij samen langs de kaden dwaalden,

en zij de stad, vol lente, nieuw deed klinken.

Lang hebben wij toen bij elkaar gezeten,

hoog boven bomen, bij het open raam,

We keken naar de stad die lag te dromen,

nog later gingen traag de lichten aan.

De stad was luid, verkeer krioelde.

De tijd was licht, de vogels joelden.

En ik, die almaar taal lanceerde

tot koorden waar 'k op balanceerde.

Moraal

Wat de ouderdom ook mag beweren,

van jong leven kun je heel veel leren.

En liefde was het die het woord creëerde

dat stil op het bevrijdend potlood wachtte,

dat dan als vogel opvloog uit gedachten,

langs tuinen, velden, bossen, wolken scheerde,

één klankje slechts in de muziek der sferen,

een nietig stipje bij het grootse, verre.

Dat verzen zijn als rozen en als sterren,

is iets wat dichters in hun droomslaap leren.

Bevliegingen toch ook, laat liever los,

voordat je 't weet word je die albatros.

't Zijn liedjes slechts, we spelen wat met taal.

Je kunt de ratio nu achterlaten.

Een rechtervoet loopt eenzaam door de straten,

en zie, een kroko dilt naar Oldenzaal.

Herman Taaltopper

Dag van smeltende sneeuw

Dag van smeltende sneeuw, water als metamorfose

Koortsachtig… is mijn pennenveer..

De handleiding erbij genomen,

geen tijd heb ik om te dromen..

zo.. ben ik als rederijker in de weer!

Als vinder wil ik dit vinden,

Mijn geest vol woorden om te verpozen…

Nu.. weer groen de bomen..

Alle dieren uit hun winterhol gekomen

De lente lokt tot minnekozen.

        Nettie-Vinder

Secondenwijzer

Toch kom ik van de tijd niet los

Al laat soms in de steek

Wat onbelangrijk me soms leek

Maar als een wijngaard met een kleine vos

Juist wel de aandacht eist

Het was een rare week dit jaar

Dat maand voor maand

Zich langs mijn wezen heeft gebaand

Terwijl de dag met weids gebaar

langs uren en minuten reist

Ik weet niet of ik mee wel wil

Me mengen in de stortvloed van de tijd

En als al ’t tikken naar de eeuwigheid

Voor mij een ogenblikje stil

Wat draalt, dan weet ik wat de tijd bewijst

Dat leven voor mij vaart

Me voor vergankelijkheid bewaart

Nu, tot het eind der tijd

Factor Bauke ‘Freiherr’ van Halem

Vreugde

De vreugde is niet in het plukken der druiven,

maar de vreugde is in het plukken der druiven

die men zelf verbouwd heeft.

Zo zeg ik Multatuli vrijelijk na.

Was ons eigen dichten, vertellen en rijk reden

de vreugde van het jaar dat haast is verleden,

zo wens ik ook komend jaar met jullie te verkeren

in ’t Vreugdendal dat we in goede luim samen creëren.

Moge Kerst en het nieuwe jaar jullie goed bevallen,

gepaard aan kaarslicht en wellicht welluidend knallen.

Uw Jonkheer cum suis,

Jan

Haiku

Zon, zee,zand en wind

Dat is wat ik heerlijk vind

Straks.. ga ik er heen.

 

Een merelnest heel mooi

Zelfgebouwd en toch geen kooi

Dat herbergt mijn tuin.

Het groen in de tuin

Is zacht ,wiegend en geurend

Het is op-fleurend.

Poes jaagt op vogelkind

Vol vreugd vreet zij huid en haar

Maar ei komt elk jaar.

Van Nettie-echt-vinder