De
wintertijd is vochtig, klam, en al die wind!
Maar binnen
voelen wij ons welgezind,
al koutend
in de ons vertrouwde zaal.
Wij maken
deel uit van een oud verhaal,
misschien
dat je het zelfs een sage vindt.
Deze
geschiedenis is kamerbreed
en gaat een
eeuw of vijf al terug,
zoals een
ieder van ons weet.
Stel dat je
nu naar voren vlucht,
vanuit een
verre toekomst kijkt
naar onze
Kamer in Breda,
wat denk je
dat dan blijkt?
Mijn
avatar, generaties later,
zeg maar
2110,
slaat de
bronnen erop na.
Het waren
rederijkers, staat er,
een kleine
Kamer, zo te zien,
nazaten van
het oude Vreugdendal,
Adriaen van
Bergen in hun naam.
In weerwil
van hun klein getal
verkregen
zij enorme faam.
Toen zij 25
jaar bestonden,
werd dat overal
een feest gevonden.
Hun modus
operandi was nogal uniek.
Zij blonken
uit in poëzie en retoriek.
Zelfs in de
hoofdstad was de Kamer in de gratie,
het
Turfschip gaf de toon aan met zijn conversatie,
het
onderling plezier, de zittingen vol inspiratie,
en van dit
alles was het toppunt zonder meer
het met,
toen al verboden, drank begoten maal.
Men erkende
dat in Brussel keer op keer,
het was een
voorbeeld, zeker wel,
voor het
hele cultureel bestel
dat groeide
in de Europese regionen.
De leden
van het Turfschip werden tot iconen.
was hij
onder de indruk, lichtelijk opgewonden.
Vervolgens
keek hij naar een digitale knop
en riep
daarmee al de gezellen op.
Dit
mythische gezelschap zag je nu verschijnen,
één voor
één, levensecht, als hologram,
dat op het
punt stond te verdwijnen
als de
volgende tevoorschijn kwam.
Zo zag mijn
avatar de grote Cotherell,
zijn
retoriek kende een ieder wel.
De volgende:
de eeuwig blonde Verschueren,
alom bekend
als meester in het besturen.
Meteen
hoorde je prachtige zinnen klinken,
het was
Joop, ook bekend als de Blinkende.
Bebaard en
wel zag je vervolgens De Geusch,
in korte
poëzie alom gezien als reus.
En daar was
Herman, op het continent
om zijn opdrachten berucht en bekend,
gevolgd
door Annet, om haar wijsheid beroemd,
bij cultuur
en bestuur werd hààr naam genoemd.
Daar
verschijnt de gestalte van: Leonie.
Voor
scherpe analyses met een vleugje ironie
bekend van
Bari tot Oslo, laat staan de Baronie.
Wie komt
daar naar voren zweven, het is hem echt.
Marius
zelf, die het fundament heeft gelegd
voor de
input der Kamer op het terrein van cultuur.
Al snel
verdrongen door de volgende gezel,
de ware
Fransoos van het illustere stel,
Bart zelve,
groot kenner van al wat Frans is.
Voordat je
denkt dat er op meer geen kans is,
komt er nog
een gezel tevoorschijn, Jeanette,
op
ethisch-cultureel gebied een ware vedette.
Ook zij
verdween, als laatste, van het toneel.
Het werd de
avator bijna te veel,
deze historie
van mythische allure.
Terug naar
het heden, geliefde gezellen.
Het
voordeel van mythen, dat kun je wel stellen,
is dat de
proporties geen grenzen kennen
en dat je
zo de opties kunt verkennen,
en
onvermoede kanten leert waarderen,
terwijl
zich diepere lagen manifesteren,
waardoor je
naast dichtkunst en retoriek,
houvast
vindt in ooit verborgen symboliek.
De
realiteit echter, zul je toch beamen,
is dat wij
anno nu ter plekke zijn, tezamen!
factor
Herman
