The Cloud of Unknowing

Er is een duisternis daarboven

Die ik niet doorgronden kan

Daar huist een licht, verborgen.....

Heel vreemd, - daar leef ik van

Hier heersen pijn en zorgen

Toch hangt er zekerheid:

Er daagt een nieuwe morgen

Die ons wordt toebereid

Ik hoop dat het kan schelen

Wat ik bij deze slijt

We samen zullen delen

Gebor-, ...geborgenheid

2018 bij stamceltransplantatie

                  Keizer Frans

Levensblik

Zo ongeveer in ’t midden van het leven

heeft menigeen ’t gevoel te zijn verdwaald.

Je vraagt je af waar ’t reisdoel is gebleven

en wat je al die tijd hebt uitgehaald.

’t Is waar, je struint door ongewis struweel,

kompas en kaart hebben je vaak bedrogen –

toch raak je snel weer in ’t gareel

en heb je weer een zinnig doel voor ogen.

Zo ga je al maar verder  op het levenspad

en mogelijk zit het je soms wat tegen

maar voor je ’t weet heb je decennia gehad

en denk je: “Waar is toch de tijd gebleven?”

Qua leeftijd nader je nu wel de top.

Je krijgt de neiging achterom te kijken.

Al zoveel kilometer zit erop,

je komt van verder dan de blik kan reiken.

Toch wil je plekken zien waar je ooit bent geweest,

en hoe je was in een nu ver verleden.

Je neemt de verrekijker van de geest

en ziet je prille ik als was het heden.

Met sprongen ga je door je levensdagen,

een diaserie lijkt het, al die jaren.

Verwondering en kinderlijke vragen

en dan als puber in de verte staren,

uiteindelijk volwassen, huis en haard,

gezin – geen tijd om uit het raam te turen.

Er werd gewerkt, en hard, maar ’t was het waard.

Totdat je wist: dit kan niet altijd duren.

Toen je dat doorkreeg, was je halverwege;

intussen kijk je daar alweer op terug.

Wat grijzer nu besef je het terdege:

verdomd, wat gingen al die jaren vlug.

factor Herman

Maandzang januari

De rederijker spreekt:

Ben ik de man die woorden stromen laat?

Hij die het woord zo min als gistdrank haat?

Die klinkt van klank, met rijm als rode draad,

het dichtsnoer dragend tot het twaalf uur slaat?

Ja, lieve metgezellen mijn,

laat taaltrouw ons tot leuze zijn.

Het dicht smaakt ons zo goed als wijn,

“De roemer hoog,” galmt ons refrein.

Als wij hier in ’t Begijnhof declameren,

staakt mus na mees het kwinkeleren,

geen automobilist zal claxonneren,

ons lied kan zelfs het kroegvolk inspireren.

Ja, metgezellen, zusters, broeders,

van taal zijn wij vanouds de hoeders.

Vanouds smaakt ons het woord als drank,

wij brengen Bacchus en de Muzen dank.

Bij tijd en wijle trekken wij naar buiten,

gedichten galmend langs de winkelruiten,

waarbij de retoriek zich zo wil uiten

dat op de Grote Markt de oren tuiten.

Ja, vrienden hier in deze vrome zaal:

welsprekendheid en dichterstaal,

van fluisterwoord tot stadskabaal,

het is geweldig allemaal.

Maar bij de echo van ons slotcouplet

bekruipt ons lichte twijfel; het is net

of ’t lied door ons te hoog is ingezet

en wij verdwaald zijn in het alfabet.

Nee, lieve metgezellen mijn,

wat onze leus ook moge zijn,

misschien blijft onze invloed klein

en fluisteren wij ons refrein.

Maar mus of nachtegaal, we zullen klinken.

Broeders en zusters, laat ons daarop drinken!

factor Herman, januari 2018

Maandzang november

Wij vrienden laten graag de glazen klinken,

we houden van de klank van het kristal,

van 't licht van kaarsen dat het glas doet blinken

en van de vrucht van Bacchus bovenal.

De winden mogen langs de daken huilen,

de ramen rammelen van het geraas,

wij hebben deze zaal om in te schuilen.

Wat angst? Zo nodig drinken we ons daas.

Wat buiten woelt kan ook naar binnen keren,

het gaat dan stormen in de conversatie.

Het loopt hoog op, een hele consternatie!

Uit woordgedruis kun je dan destilleren

wat, slechts als spel bedoeld, de ander tart

en wat juist diepgemeend is, recht uit 't hart.

Tot zover dit vriendschappelijk sonnet.

Je hoort het, vriendschap is niet louter pret.

Maar er is wel een algemene wet

(en ware vriendschap laat die onverlet):

je hoeft je woorden niet altijd te wegen,

soms flap je er gewoon wat onzin uit,

of iets wat onbedoeld op weerstand stuit -

je vrienden kunnen daar meestal wel tegen.

Dat geldt zelfs woordenstrijd op 't scherpst der snede,

een intellectueel soort duelleren.

Dit strijdperk moet je af en toe betreden,

omdat je zo van vrienden veelt kunt leren.

De rederijkerskunst wil epateren

door prachtig taalgebruik te etaleren.

Wij van het Turfschip kunnen dit waarderen,

maar zien in klank en taal meer dan de sier.

Taalvirtuositeit is slechts klein bier,

want vrienden, om de inhoud gaat het hier!

Wat onder de gezellen wordt gehoord,

is 't zoekend, weinig opgepoetste woord

dat naar de dieper laag van weten boort

en, terwijl wij drinken en het maal verteren,

ons ook telkens weet te amuseren.

Omdat we ons hier onder vrienden weten,

kunnen we straks vrolijk weer gaan eten!

factor Herman

Locaties

Voor de zitting in oktober hadden de rederijkers de opdracht een plek te beschrijven die voor de anderen herkenbaar zou zijn, zonder exacte aanduidingen van namen etc. Hieronder de resultaten.


(1)

Ik hoor de trammen raat’len langs de straten,
de stedelingen vierkant rond mij praten.
Boven mijn ingang wijst een klok de tijd,
de ruimte voor mijn deur is haast onstedelijk wijd.
Ooit gunde Wilhelmina mij eens een granaat,
maar niemand die mij nu nog naar het leven staat.
In rang ben ik gestegen in de loop der tijden,
nu kan slechts duivenpoep mij nog ontwijden.
Veel artistieks is het, waar ik al eeuwenlang over beschik.
Denk even na en antwoord. Wie ben ik?

Le Gueux, 17.10.17

(2)

Waar ben ik?

Hier in een oase van rust

voel ik mij zo heerlijk gerust.

Ik droom weg op een bank

Gedragen door een lieflijke klank

En voel de historische zorg

Als een toekomstige borg

Voor steun en aandacht

Bij ziekte en onmacht.

Stemmen, een groep toeristen

Die de ouderdom betwisten.

“Och”, zei de jongste verveeld,

“Kijk maar naar dit beeld.”

Hun raadsel was opgelost

En ik van hun dispuut verlost.

Bea

 

(3)

Streekgedicht

Jij kijkt steeds fier uit over stad en streek

In ’t gebouw onder jou is een enk’le keer een preek.

Van ver ben je een heel gedegen punt,

waar je je op verlaten kunt.

Soms ben je feest’lijk aangekleed,

Iets dat men nu al heel veel jaren deed.

Bij een dergelijk gebaar,

hangt men vlaggen bij elkaar.

Missen kan men je dan ook niet,

want vrijwel overal ben je datgene wat men ziet. 

 

Peter, 17-10-17

(4)

Wat in Breda?

Mijn hoofd is weliswaar rond , zoals bij elke Bredanaar,

Misschien een Rederijker daar gelaten….

Zorgen zorgen en

niet alleen van vandaag, gisteren of morgen..

Er gebeurde zoveel in mijn hoofd

En ik werd nogal eens van mijn reputatie beroofd..

Terwijl.. ik eigenlijk zo mooi ben

Tenminste als je mij een beetje ken(t).

Er was verdriet, woede en gescheld

Het ging om leven,dood en geld.

Internationaal,

kennen ze mij ook allemaal.

Oren heb ik overal

midden in mijn buik,

Ook ogen ,registers en

Codes, maar jammer genoeg geen luik.!

Door een klein oog zie ik soms de maan,

Verder is er actie en ook wat waan.

Nieuwe plannen verlichtte mijn buik

Maar wie maakt daarvan gebruik?

Er zijn veel armen om mij heen..

Veel dames en heren..

Die mij van alles willen leren.

Al  heel lang ben ik rond in mijn hoofd

En deed ik, wat er was beloofd.

Alleen ik kon niets beslissen

Er  waren erg veel geplande kissebissen.

Mooi afgewerkt ben ik wel

Grote deuren voor en achter

En ook een huisje voor de w……r

Een sloot mogelijk  voor de sier..

Waren er daar drie of vier?

 Nettie, oktober 2017

Oplossing:

1. Paleis op de Dam; 2. Begijnhof Breda; 3. toren OLV-kerk Breda; 4. voormalige Koepel-gevangenis Breda