Maandzang oktober

Het najaar daalt weer op de tuinen neer,

het zonlicht schittert nog op muur en dak

en maakt oktober als een lens zo strak.

De dagen hebben haast geen wolken meer.

De hoogste bloei van bloemen is geweest,

geen wit van waterlelies in de sloot.

Het blad verdwijnt in schreeuwend geel en rood:

het doven van natuur is als een feest.

Nog even en de bomen worden kaal,

het treinverkeer raakt hopeloos ontwricht

en onze blik wordt binnenwaarts gericht.

Een grijze sluier maakt de dagen vaal.

Wij willen ’t niet, maar achter de gedachten

aan alledag gaat duister denken schuil,

vermoeden van een einde, leeg en vuil,

dat achter einders op ons ligt te wachten.

Zo fijn als in een vochtig blad de nerven,

zo kwetsbaar zijn wij mensen in de tijd.

Wat lichtjes langs ons leven strijkt, is sterven,

terwijl een weemoed stil ons hart inglijdt.

Maar nu de herfst verwijlt achter de hagen,

zijn we onbekende wegen ingeslagen

en lijken nieuwe oorden op te dagen,

nieuwe kusten, lusten, visies, vragen.

De ochtendstond, een gouden roos gaat open.

We staan aan ’t raam, het veld is stil.

Een nieuwe tijd vangt aan, amorf en pril.

Laten we samen naar de verte lopen.

factor Herman, 17-10-17

met dank aan Achterberg, Slauerhoff, Gorter en Philip

Maandzang september

Portretten kijken aan de wand misprijzend

van eeuwen her op ons, aan tafel, neer,

stilzwijgend op het relatieve wijzend

van ons gedoe, want al wat is, keert weer

en hoe wij ook de diepte willen peilen

van oude tekst of eigentijds verhaal,

mentaal zijn wij met open kraan aan ’t dweilen.

En op den duur verdwijnt het allemaal

in het ondenkbaar diep en ijl ravijn

waar lotgenoten uit ons ver verleden

met oeroud sterrenstof verbonden zijn,

toch ook onpeilbaar reikend in het heden.

Wij kunnen beter maar de tijd vergeten

en al die tekens aan de wand negeren,

in goed gezelschap heerlijk redeneren

en dat bezegelen met drank en eten.

Maar of dat werkt, zou ik zo nog niet weten.

Je denkt misschien dat je de tijd kunt keren,

maar vergelijk geen appelen met peren,

want tijd kun je niet grijpen, zelfs niet meten

Tijd laat zich niet instrumenteel hanteren.

Vadertje Tijd trekt nevels door je dromen;

tijd is een stroom met oeverloze zomen

en tijd kan meesterlijk manipuleren,

wat vroeger was binnenstebuiten keren.

Je eigen leven raakt ondersteboven;

beelden van vroeger zijn niet te geloven;

je hersens kunnen alles wel beweren.

Daarbij houdt tijd ook nog van repeteren:

er is nog steeds niets nieuws onder de zon;

we krijgen weer wat ooit opnieuw begon,

herhalen fouten zonder bij te leren.

Bezie onszelf vanuit dit perspectief.

Ooit bloeide Vreugdendal in onze stad;

hoelang heeft men geen Kamer meer gehad?

Toen kwam men tot een nieuw initiatief,

er leek een nieuwe bloeitijd aan te breken.

Naar het blazoen werd met respect gekeken;

het leek een groeiend aantal aan te spreken

maar is niet tegen tijd bestand gebleken.

Nu echter is de Kamer uit haar as

Phoenix-gelijk herrezen, klein, gedreven.

Het woord klinkt of het nooit verdwenen was,

Laat oude tijden eigentijds herleven!

factor Herman, 19-9-17

Maandzang april

Het is als roeien – strak de regelmaat

waarmee de riem op stromend water slaat,

een plons waarna de druppels ruisend dalen.

Het ritme van een eindeloos herhalen.

Het is als stemmenveelvoud in een zang –

de strenge partituur brengt samenhang

en laat tot ijle hoogte tonen klinken,

die dan in volle zwaarte diep verzinken.

In toom gehouden triomfeert de geest.

In strakke vorm creëert de mens het meest.

Of is ’t een dwangbuis voor de scheppingsdrang?

Is vrijheid juist van allergrootst belang?

Zoals een gletsjer –

donderend geraas dreunt diepte in.

Of roofvogelwiekslag –

klimmend tot ijle hoogte

tuimelend in tomeloze

laagte

het is als verkeer – urbane polyfonie

kakofonie van stedelijke geuren

c h a o s

binnen de kaders van het stratenpatroon

tot hoon van dichters?

kan creativiteit hier wonen?

maakt alleen boordeloos

de drang zich ruimte meester?

vrije val

bungee-jumping

van de

geest

Factor Herman, 13-4-17
Deze maandzang was de opmaat tot de opdracht een vrij vers te schrijven. Hieronder twee resultaten.

Vers-e gedachten,

Schimmen en onzekerheid.. kunststof in mijn lichaam…

Vers-e gedachten nog vers,

Dichtbij komt het nu.

De arts.. rossig haar ,ik keek naar hem door computerlicht beschenen..

Hij lachte vriendelijk op zijn beeld..

Het gaf mij moed om het te zien en

Dit aan hem te zeggen…hij glimlachte opnieuw..

Een harde indicatie

Snelle vaardige handen., hij zag mijn aarzeling en glimlachte..opnieuw.

Vers overgave ..

Techniek en natuur…samenwerk

Natuur, terwijl ik slaap groeien de loten ..van de berk

De ranken van de blauwe druif vullen zich, natuurlijk, samenwerk.

Terwijl ik slaap ..

Ververs ik mijn vrijheid,

Vers ik …vrij

  

“Een vrij vers”, Nettie Verschuren, 18-04-2017

------------------------------------

Het licht wordt van dag tot dag wat feller 

Voorjaar brengt ons belofte terug 

De kloktijd is weer aangepast. 

Bloesem barst boom en struiken uit. 

Een tijd van nieuwe hoop laat het zien 

De aarde richt zich op, 

ook al is er duisternis hier en daar. 

Donkere wolken kunnen het licht niet doven. 

Dat wat altijd weer gebeurt, 

is nu niet meer te stoppen. 

De geschiedenis rolt steeds maar verder door 

en zal goddank geen einde kennen. 

Peter Berg, april 2017, Meerle

Maandzang maart

Het Al is ooit als woord begonnen

of klonk het meer als knal?

Wie heeft het eerste woord verzonnen

en luisterde toen iemand al?

Waarschijnlijk was er geen gehoor.

Het woord was eerder dan de mens.

De taal bracht ons als mensen voort,

wel of geen taal, daar ligt de grens.

Het woord verdient dus ons respect.

We houden het dan ook in ere.

en wie het woord in twijfel trekt,

die zullen wij een lesje leren.

Tweesnijdend zwaard, dat is het woord.

Je kunt er scherp mee snijden,

de een er vreselijk mee verblijden

terwijl 't de ander gruwelijk stoort.

Het woord vergunt je een gesprek.

Maar ook de lange monoloog,

het wetenschappelijk vertoog,

de preek zijn zonder woorden gek.

Ook haiku's zijn er woordloos niet,

de ode noch de elegie,

het vonnis, liefdespoëzie.

Vrij kort van stof is dan de tweet,

in mum van tijd is die geschreven

Maar sneller nog is de icoon.

Icoontjes zijn nu heel gewoon.

De volzin, waar is die gebleven?

Die hoor je in de politiek,

al is het woord daar dikwijls schijn.

De taal houdt op ad rem te zijn

en toont haar leegte plein public.

Voor menigeen zijn holle frasen

een facebookvullend idioom,

kometenstaart op de iPhone,

zinlege tekst die langs komt razen.

Het woord als wereldwijde tweet

creëert zijn eigen valse feiten.

En dat valt ieder te verwijten

die slechts droge letters ziet

in de expressie van de taal.

O ja, het schiet mij weer te binnen:

het woord was er in den beginne,

en groeide uit tot een verhaal,

dat door ons allen wordt verteld.

Het woord vormt ons in ons bestaan,

't verhaal is altijd doorgegaan

en daarin is het woord de held.

Des Pudels Kern * van de traditie

is open staan voor taalgedachten.

De Kamer ziet dit als ambitie,

wat zouden wij nog langer wachten?

Factor Herman, maart 2017

*„Das also war des Pudels Kern.“ - Faust